Konstruktorzy RWD-5

Konstruktorzy założyciele późniejszej wytwórni RWD zaczynali swą pracę konstruktorów lotniczych od Sekcji Lotniczej Koła Mechaników Studentów Politechniki Warszawskiej w 1922 roku, jeszcze przed powstaniem Wydziału Lotniczego. Zaczynali od projektowania szybowców, mimo że nie były wówczas określone wymagania i sposoby osiągnięcia właściwej stateczności i sterowności tego typu statków powietrznych. Kilkuminutowe loty, ograniczone do falistych terenów i ze względu na trudności pilotażu oraz niedoskonałość techniczną szybowców, nie zadowalały młodych studentów - chcieli oni konstruować maszyny silnikowe i latać na nich. Pierwszy projekt samolotu Sekcji Lotniczej powstał w 1925 roku - był to JD-1. Wykonano go w podziemiach gmachu Nowej Kreslarni przy ul. Nowowiejskiej. W takich "partyzanckich" warunkach wytwórnia pracowała do 1930 roku. Od 1930 roku wytwórnia DWL działała w hangarach i warsztatach przy lotnisku na Okęciu. Prace trójki konstruktorów RWD były prowadzone całkowicie zespołowo. O wszystkim - poczynając od ogólnej koncepcji samolotu po szczegóły, decydowano we wspólnych dyskusjach. Wszyscy trzej konstruktorzy byli latającymi pilotami, brali udział w rajdach i zawodach. Dzięki temu znali potrzeby pilotów, wymagania odnośnie sterowności, stateczności, zwrotności - samoloty RWD były ergonomiczne, dostosowane do potrzeb załogi. w 1933 roku utworzono spółkę z o.o. RWD która prowadziła w wydzierżawionych od LOPP budynakch na Okęciu wytwórnię samolotów pod nazwą "Doświadczalne Warsztaty Lotnicze". W ciągu 6.5 roku roku działania zaprojektowano i wykonano 16 prototypów samolotów, ok. 270 samolotów seryjnych. Opracowanie technologiczne samolotów, instrukcje wykonania, wskazówki dla kontrolerów były bardzo uproszczone i skrótowe. Było to możliwe dzięki wysokiemu poziomowi umiejętności i poczuciu odpowiedzialności pracowników warsztatowych. Wytwórnia nie posiadała drogich przyrządów wykonawczych, warsztaów zajmujacych się m.in. przyrządami pokładowymi, tapicerką, płócienne pokrycia samolotów pozostawiały wiele do życzenia... Konstruktorzy starannie unikali ścisłych tolerancji położeń otworów aby umożliwić ich wzajemne spasowanie dopiero przy budowie płatowca - powodowało to niewspólzamienność zespołów pomiędzy poszczególnymi egzemplarzmi tego samego typu, ale przyspieszało proces konstruowania i budowy samolotów.

Stanisław Wojciech Rogalski

(1904-1976), inżynier pilot, absolwent Wydziału Mechanicznego PW. W zespole RWD wnosił najwięcej myśli w zagadnienia aerodynamiki i mechaniki lotu. Był najbardziej krytyczny z całej trójki, najlepiej umiał znaleźć i wyjaśnić przyczyny nieosiągnięcia lub przekroczenia przewidywanych własności samolotu, umiał je okreslić na podstawie teorii, Cechowała go rozwaga, spokój, wielka życzliwość dla otoczenia. Chętnie dzielił się zdobytymi wiadomościami w sposób jasny i ścisły z młodszymi kolegami.
Od 1939 w zakładach brytyjskiego Westlanda, w 1941 oddelegowany celem reorganizacji przemysłu lotniczego Turcji (wytwórnia THK).
Od 1947 w USA, m.in. profesor Uniwersytetu Princeton.

Stanisław Wigura


(1901-1932), pilot i inżynier lotniczy, absolwent Wydziału Mechanicznego PW, później wykładowca Politechniki Warszawskiej. Z trójki konstruktorów poświęcałnajwięcej czasu obliczeniom samolotu, a zwłaszcza jego obciążeń i wytrzymałości.
Latał m.in. z F. Żwirką: w 1929 na RWD-2 wykonali lot dookoła Europy (5000 km, trasa: Warszawa-Erfurt-Paryż-Barcelona-Wenecja-Warszawa), w 1932 na RWD-6 zwyciężyli w międzynarodowych zawodach samolotów turystycznych Challenge w Berlinie.
W tym samym roku zginęli obaj śmiercią lotników w Cierlicku (Czechy).

Jerzy Drzewiecki

(1902-1976), inżynier, pilot, absolwent Wydziału Mechanicznego PW. Najbardziej pomysławy w rysowaniu nowych rozwiązań tak całego samolotu, jak i jego szczegółów, był obdarzony wielką intuicją konstruktorską.
Hodował w pracownik wiaty, zajmował sięogródkiem otaczającym warsztaty. ponadto zamiłowany turysta narciarz, później kajakarz.
Do początku 1933 roku pilot oblatywacz wszystkich samolotów wyprodukowanych przez RWD.
W 1932 ustanowił na RWD-7 międzynarodowy rekord szybkości samolotów tej kategorii. Zawodnik m.in. Aeroklubu Warszawskiego.
Od 1939 pilot transportowy w Anglii. Po wojnie osiadł w Kanadzie.

Jerzy Wędrychowski

Był dyrektorem Doświadczalnych Warsztatów Lotniczych i wtwórni RWD w latach 1927-1939. To on stworzył formy organizacyjne całego przedsięwzięcia, zorganizował warunki dla pracy konstruktorów i wytwórni, zabiegał o inwestorów, zyskiwał przyjaciół (i niestety wrogów). W głównej mierze to dzięki niemu zespół RWD zdobył to co zdobył.
W czasie wojny, dzięki jego staraniom, prawie cały zespół konstruktorów RWD pracowal razem w fabryce THK, która stała się zaczątkiem przemysłu lotniczego w Turcji.